Kogelvis (Fugo) ...bloedlink

Eén kogelvis bevat voldoende gif om dertig mensen te doden. De werkzame stof, in de ingewanden, is vijfentwintig maal sterker dan het pijlpuntvergif curare van de indianen.

Kogelvissen zwemmen in het water. Een oud woord voor 'water' is ei. Een stuk land in het water is dus een eiland. Eén van de grootste eilanden is Japan. De mensen doen daar dan ook één van het raarst. Zo eten Japanners kogelvis graag. Voor een maaltje kogelvis wordt grif een paar honderd gulden neergeteld. Omdat het zo lekker is.
Kenners vergelijken de smaak van kogelvis met een Japanse schildering: delicaat, subtiel, onbestemd en zo zacht als zijde.
Behalve als delicatesse geldt de kogelvis ook als toetssteen voor moed. Want elk jaar weer vallen japanners de stokjes uit de hand, verlamd, om stuiptrekkend en ademhappend aan hun eind te komen.
Dan doet het gif zijn werk; eindelijk eens een vis die iets terug doet. Waarom zijn er dan toch nog zoveel Japanners over? Omdat kogelvis in de Japanse restaurants alleen mag worden klaargemaakt door speciaal opgeleide koks. Zij zien erop toe dat er geen druppeltje gif uit de ingewanden op het visvlees kan komen. Meestal gaat dat goed, soms niet.

Natuurlijk zijn die Japanners gek. Maar niet omdat zij met hun leven spelen. Dat doet men in alle beschaafde landen. Onnodige risico's nemen is niet aan de Japanners voorbehouden. Eenzelfde kracht stuurt de Nederlanders de Mount Everest op of Engelsen in een zeilbootje de oceaan over. Veel gekker is dat die bergbeklimmers zich voorzien van de veiligste touwen en houwelen, dat die Engelsen hun zeilboten volstoppen met zenders en radars of dat die Japanners hun risico eerst nemen om het vervolgens, met superkoks, weer in te dammen. Wie avontuurlijk wil leven, met de klamme adem van de dood in de nek, kan veel eenvoudiger thuis enkele traproeden losleggen. Erop uit trekken helpt niets. Doordat de klimtouwen en de noodzenders steeds beter worden, is er binnenkort geen berg hoog genoeg en gaat geen zee meer te diep om er enig avontuur aan te beleven.

Dan breekt de glorie tijd aan voor de Japanse restaurants in Nederland. Het zal stil worden in de Himalaya en op de Stille Zuidzee, als ook onze avonturiers de uitdaging van de kogelvis verkiezen boven de platgetreden paden van de Mount Everest. Net zo als die gekke Japanners. Want, zoals een Japanse wijsheid zegt:

Wie kogelvis eet is gek, maar wie hem niet eet is ook gek

zie ook puffervis

Naar: Midas Dekker
Foto: Mark Trypsteen